Żołnierzom walczącym za Bugiem 
Wiersz Andrzeja Trzebińskiego

ŻOŁNIERZOM WALCZĄCYM ZA BUGIEM

Rozsadź krwią

granice zbyt małe.

Podłóż krew – purpurowy dynamit,

Później lont

zapal pieśnią i szałem –

Krew rozsadzi najtwardszy granit.

Kiedy hełm nakładasz  - słyszysz

w skroniach wciąż krew eksploduje.

Kiedy idziesz lasem w szum, ciszę,

w piersi serca eksplozje czujesz.

Rzuć serce i życie jak granat.

Rozsadź skamieniałość świata.

Tak w śpiewie żywej krwi i w eksplozjach serc

w historię trzeba biec

jak w atak.

Kiedy karabin niesiesz – czujesz,

jak zamek, lufa w rytm ramienia

pulsuje

w srebrną grę się zmienia

w srebrnych poślizgnięć marsz.

Srebro w księżycu się przelewa.

Karabin maszeruje – zielony księżyc maszeruje –

kolegi w księżycu twarz...

Zielono

i dwa, trzy, cztery...

lewa –

Czujesz:

ten rytm ma wejść w krew batalionom

Rytm za pieśń.

Batalion –

nie śpiewać!

Koledzy –

ideą wielką związani w żywy mur,

żołnierze czarni jak śmierć i jak krew purpurowi

dość złego losu i zastygłego świata.

Wbrew losowi

idzie nasz uderzeniowy szturm.

Zatarg - ?

Więc niech będzie z losem zatarg.

Żołnierze

nie buławę, lecz ideę każdy niesie w tornistrze

Nurt dziejów – to prądy naszej krwi.

Więc nie lęk,

Kiedy prądy purpurowe rwą wciąż bystrzej,

więc nie łzy

więc nie jęk

ma nas żegnać.

Podejmujemy los – niech krwią nurtują dzieje

krew zwiąże nas z historią, jak najcenniejszy sznur.

Żołnierze wierzący w krew –

niech

krew

się leje.

W historię trzeba zrywać się

jak w szturm.