"W ostatnią jedziesz podróż..." 
Wiersz Czesława Brylczaka, napisany po śmierci Romana Dmowskiego (1939)

*   *   *

W ostatnią jedziesz podróż - Nieodżałowany,

ale oczy Twe wiszą tu, jak sępie skrzydła

po to, by los, gdy staniesz przed Panem nad Pany,

testamentu Twojego w sieci nie usidłał.

Testamentu... Ty przecie zostawiasz testament

codzienny, teatralii zbyty, apostolski,

że zgubą jest niezgoda, kłótliwość i zamęt,

a wszystkim tylko Polska, Polska, wielka I Polska!

Testament, który Twoje utwierdzały czyny,

kiedyś po ludzku, zwykle, zszedł w nizin szarzyznę,

kiedyś na wiatr Twój sztandar przepiękny rozwinął,

Kiedyś dał hasło walce o wolność Ojczyzny.

A potem, kiedyś spojrzał w ludzi zgrzebne twarze,

szloch zniżył Twoją głowę, szloch przygarbił plecy:

No tak - życie jest szare, smutne i bez marzeń!

- Przeto trzeba uwznioślać je Chrobrego szczerbcem!

Wtedy w wąskich ulicach fabrycznych przedmieści

tłumy szloch Twój podjęły i wrogom na przekór

poniosły Cię w sztandarach, w dźwiękach twardej pieśni

do domów i warsztatów - wielkiego Człowieka.

Więc wszedłeś na ramionach - nie na Rosynancie

w smutek dolin i dramat zmurszałych figurek,

więc wniosłeś okruch słońca w sercu - nie na lancy,

nie w graniu fanfar ani w świetle reflektorów.

Zostaniesz też tam zawsze - Nieodżałowany -

Ot - proporce się kłonią wiernych Twych chorążych

gdy niesiesz dzisiaj serce przed Pana nad Pany

w piersi zastygłej - Ty - Niezłomny Książę!

CZESŁAW BRYLCZAK